گفتگوی من و نازی زیر چتر

می گم خیلی قشنگه که بشر تونسته آتیشو کشف کنه

و قشنگتر اینه که

گوجه ها رو تو تابه سرخ کنه بعد بخوره

راسی راسی اگه یه روز

گوجه هیج جا پیدا نشه

اونوقت بشر چکار میکنه؟

من: هیچی نازی

دانشمندا تز میدن تا تابه ها رو بخوریم

وقتی آهنا هم تموم بشه

اونوقت بشر

لباس ها رو میکنه و با هلهله

از روی آتیش میپره

نازی: دوربین لوبیتل مهریه مو

اگه بخوریم هلهله ی منو و تو

چطوری ثبت میشه

من: عشق من

آب ها لنز مورب دارند

آدمو وارونه ثبتش می کنند

عکسمون تا قیامت تو آب برکه میمونه

رنگی یا سیاه و سفید؟

من: من سیاه تو سفید

نازی: آتیش چی تو آبا خاموش نمیشن آتیشا

من: نمی دونم والا

چترو بدش به من

نازی: اون کسی که چترو ساخت عاشق بود

من: نه عزیز دلم آدم بود

برگرفته از دفتر شعر ستاره ( حسین پناهی)