از هنر و دانش تا بازار کار

جاتون خالی پنج شنبه پس از یک هفته ی پر از علم دانش و استاد جدید همکلاسی های رنگ عوض کرده برگشتم خونه که استراحت کنم و اخر هفته ی ارومی رو بگذرونم.از غذا تعدادی از کارگر های پدر عزیز هم به دلیل نا مبرهنی نیومدن سر کار و ازم درخواست کرد که:بدو بریم سر ساختمون امروز دست تنهام.منم تو رو دروایسی شدیدی گیر کردم و گفتم:جهنم.

جاتون خالی از صبح تا شب بیل زدم و فرقون پر کردم و بالابر بالا پایین اوردم و...!نمی دونید چقدر شبیه کوزت شده بودم و بابام شبیه اقای تناردیه

نکته اینجاست که توی لباس کارگری هیچ کس نفهمید من مثلا خیر سرم نویسنده و نوازنده و دانشجوی مهندسی و ورزش کار و ....(چقدر از خودم تعریف کردم)هستم.

هر کی می رسید به من می گفت: پسر بدو برو اینجا.بدو برو اونجا. تازه این خواهران مد زده هم تا از کنار ساختمون رد می شدن و نگام می کردند ایش ویش می کردند پوز خند می زدند. ولی چه خوشی گذشت.تنها ایرادش هم این بود که هنوزم کمرم صاف نمی شه.

تازه فهمیدم این عمرانی ها چی می کشن